PiS i PO PRĄ DO WALK ULICZNYCH – APEL DO PREZYDENTA DUDY O USTAWĘ POZWALAJĄCĄ NA WYBÓR CZŁONKÓW KRS W POWSZECHNYM GŁOSOWANIU

Po zawetowaniu przez prezydenta Andrzeja Dudę dwóch pisowskich ustaw: o KRS i o Sądzie Najwyższym, sytuacja polityczna w kraju rozwija się w kierunku eskalacji przemocy. Oliwy do ognia dolał Franz Timmermans, grożąc rządowi Szydło tzw. „opcją atomową”,  zabierającą Polsce prawo głosu w  strukturach instytucjonalnych Unii Europejskiej. 

Nożownik chciał zabić Borysa Budkę

W Opolu do biura poselskiego PO wtargnął mężczyzna z nożem, grożąc, że zabije Borysa Budkę. Napastnik został zatrzymany przez policję.  Niezależnie od tego, czy napaść była dziełem szaleńca czy też była inspirowana przez służby obcych wywiadów, fakt ten wskazuje na wysokie natężenie nastrojów politycznych w naszym kraju. Ich moc grozi niekontrolowanym wybuchem przemocy na ulicach polskich miast.

Takich sytuacji nie chcemy na ulicach polskich miast

Ostatnie sondaże preferencji wyborczych pokazują, że partii rządzącej nie ubyło zbyt wielu zwolenników, zaś opozycji nie przybyło obrońców. Obie strony konfliktu mają więc poczucie swojej siły. Napęd do walki PO czerpie z liczebności masowych protestów społecznych. Paliwem PiS są zaś sondaże. W tej sytuacji, gdy przeciwnicy „czują moc”, iskra może doprowadzić do pożaru.

Większość wyborców nie chce walk ulicznych – domaga się dobrych ustaw

Fakt protestów nie oznacza wcale tego, że obywatele popierają partie opozycyjne. Wyniki świeżych sondaży temu przeczą. Obywatele widzą, że celem obozu rządzącego jest „czyste i idealne” umocnienie swojej władzy, zaś celem opozycji jest „czyste i idealne” obalenie rządu wybranego w demokratycznych wyborach. Obywatele widzą, że działania wszystkich partii parlamentarnych nie są dyktowane interesem publicznym, lecz jedynie „walką o koryto”.

Wojciech Krysztofiak zwrócił się do prezydenta Andrzeja Dudy z apelem o szybkie przedłożenie opinii publicznej podstawowych założeń nowego projektu ustawy o KRS. W swoim apelu zaproponował głowie państwa rozwiązanie prawne, respektujące Konstytucję i pozwalające uszanować dwie fundamentalne jej zasady:  (1) wyłącznie  naród (wyborcy, suweren, obywatele) sprawuje władzę bezpośrednio bądź przez swoich przedstawicieli; (2) sądy stanowią władzę odrębną i niezależną.

Propozycja Krysztofiaka zakłada wybór większości członków KRS  (w liczbie piętnastu zgodnie z Konstytucją) w wyborach powszechnych (tradycja wybierania sędziów przysięgłych oraz prokuratorów jest głęboko zakorzeniona w anglosaskiej kulturze prawnej) oraz nadanie tak skonstruowanej KRS prawa do inicjatywy ustawodawczej, umożliwiającej władzy sądowniczej wpływ na władzę ustawodawczą i wykonawczą zgodnie z konstytucyjną zasada równowagi w trójpodziale władzy. Przedstawiona prezydentowi Dudzie propozycja zawiera również opis modelu wyboru kandydatów na członków KRS w wyborach powszechnych. Zgodnie z tym modelem, kandydaci startujący w wyborach powszechnych na członków KRS musieliby zebrać 500 podpisów poparcia wśród nie tylko sędziów, ale dodatkowo jeszcze: adwokatów i prokuratorów.

Oto tekst dokumentu Krysztofiaka. Czytajcie !!!

http://krysztofiak-wojciech.blogspot.com/2017/07/krajowa-rada-sadownictwa-zaozenia.html

Wojciech Krysztofiak pracuje w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Szczecińskiego. Jest autorem publikacji naukowych w takich renomowanych czasopismach, jak: Synthese, History and Philosophy of Logic, Semiotica, Foundations of Science, Husserl Studies, Axiomathes, Filozofia Nauki. Opublikował dwie książki: Problem opozycji realizmu i idealizmu epistemologicznego oraz Gramatyka dyskursu filozoficznego. Jego prace są cytowane i komentowane zarówno w krajowych jak i zagranicznych ośrodkach akademickich (w USA, Chinach, Indiach, Niemczech, Holandii, Portugalii, Brazylii i Peru). Wolne od pracy naukowej chwile Autor poświęca na pisanie tekstów blogerskich, komentujących z pozycji antyklerykalnego liberalizmu współczesną scenę polityczną w Polsce i w Europie. Jego akcje społeczne zostały odnotowane przez takie media, jak: Newsweek, Gazeta Wyborcza , Do Rzeczy a nawet Plotek.pl.  

Propozycje Krysztofiaka zostały przesłane liderom wszystkich partii parlamentarnych

Dokument prezentujący rozwiązanie obecnej nadzwyczaj napiętej sytuacji politycznej został przesłany wszystkim  klubom poselskim. Zaadresowany został personalnie na nazwiska takich polityków, jak: Jarosław Kaczyński (PiS), Ryszrd Petru (Nowoczesna), Grzegorz Schetyna (PO), Paweł Kukiz (Kukiz’15), Kornel Morawiecki (WiS), Władysław Kosiniak-Kamysz (PSL), Jacek Protasiewicz (UED), Siarkowska Anna (Republikanie).

Jeśli politycy nie pochylą się nad przedstawionymi propozycjami, będzie oznaczało to, że motorem napędowym ich poczynań jest cel utrzymania lub zdobycia dostępu do „czystego, idealnego, platońskiego koryta”. W tej sytuacji wyborcom pozostanie jedynie możliwość zorganizowania własnej partii politycznej i w najbliższych wyborach zrzucenia wszystkich polityków obecnych opcji partyjnych ze sceny politycznej w naszym kraju. To będzie sygnał, że Kaczyński, Schetyna, Petru, Kukiz powinni zająć się ciężką pracą rolną podczas żniw i wykopków, a nie rządzić ludźmi. Żniwa i wykopki są najlepszym rodzajem terapii umysłowej dla osób opętanych „parciem na szkło”. 

Platon pokazujący "fucka" ludowi

KRAJOWA RADA SĄDOWNICTWA: ZAŁOŻENIA PROJEKTU

Założenia  ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa

Projektowana przez prezydenta Andrzeja Dudę ustawa o Krajowej Radzie Sądownictwa powinna być zgodna z podstawowymi imponderabiliami aksjologicznymi zawartymi w Konstytucji RP. Oto propozycja fundamentalnych założeń, zgodnie z którymi ustawa o KRS mogłaby być zaprojektowana.

1.      Władza zwierzchnia w Rzeczypospolitej Polskiej należy do Narodu

Konstytucja RP (art. 10)  ustanawia trójpodział władzy: Ustrój Rzeczypospolitej Polskiej opiera się na podziale i równowadze władzy ustawodawczej, władzy wykonawczej i władzy sądowniczej.

W art. 4 Konstytucji czytamy: Naród sprawuje władzę przez swoich przedstawicieli lub bezpośrednio. Art. 4 nie charakteryzuje tego, jaki typ władzy naród sprawuje przez swoich przedstawicieli. Należy więc wnosić ze sformułowania art. 4, że naród sprawuje również władzę sądowniczą przez swoich przedstawicieli lub bezpośrednio.

Ustawa o KRS powinna więc uwzględniać to, że naród (wyborcy) ma wpływ na to, kto sprawuje władzę sądowniczą.

2.      Obecnie obowiązująca ustawa o KRS nie zabezpiecza wpływu narodu na władzę sądowniczą

Zgodnie z obecnie obowiązującą ustawą o KRS (z dnia 12 maja 2011 roku), 15 członków KRS nie jest wybieranych przez naród (wyborców czy suwerena). Są oni wybierani przez: (1) Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Najwyższego, (2) Zgromadzenie Sędziów Sądów Wojskowych, (3) zebranie przedstawicieli: zebrania sędziów sądów apelacyjnych, zgromadzenia ogólnego sędziów wojewódzkich sądów administracyjnych oraz zgromadzenia ogólnego sędziów okręgów. Ostatecznie więc 15 członków KRS, organu konstytucyjnego władzy sądowniczej, posiadającego władzę wnioskowania o powoływanie sędziów przez Prezydenta RP, nie jest wybieranych ani bezpośrednio ani pośrednio przez reprezentantów narodu (wyborców czy suwerena). Tych 15 członków KRS jest wybieranych wyłącznie przez przedstawicieli korporacji zawodowej sędziów.

Art. 32 Konstytucji ustanawia: Wszyscy są wobec prawa równi. Obecnie obowiązująca ustawa o KRS nie jest więc zgodna z art. 32 Konstytucji, gdyż nadaje fakultatywne prawa wyboru władzy sądowniczej (w tym wypadku: wyboru członków KRS) tylko niektórym obywatelom Rzeczpospolitej – tym, którzy przynależą do korporacji zawodowej sędziów.

W konsekwencji obecnie obowiązująca ustawa o KRS dyskryminuje ponad 99% obywateli naszego państwa, ograniczając im konstytucyjne prawo do sprawowania nadrzędnej władzy nad władzą sądowniczą w zakresie powoływania sędziów. Jedynie poprzez kompetencję Prezydenta RP w zakresie powoływania sędziów (ale na wniosek KRS), naród tylko częściowo sprawuje władzę nad władzą sądowniczą. Art. 4 Konstytucji RP nie mówi nic o „częściowym sprawowaniu władzy przez naród”.

3.       Sądy i Trybunały są władzą odrębną i niezależną od innych władz

Zgodnie z art. 173 Konstytucji: Sądy i Trybunały są władzą odrębną i niezależną od innych władz. Oznacza to, że władza ustawodawcza (posłowie i senatorowie), ani władza wykonawcza (ministrowie i prezydent) nie mogą wybierać członków konstytucyjnie ustanowionego organu władzy sądowniczej. Wybór taki gwałciłby konstytucyjną zasadę niezależności i odrębności sądów.

Projektowana ustawa o KRS powinna więc rozwiązać fundamentalną kwestię konstytucyjną: Jak zaprojektować model wyboru sędziów do KRS, który respektowałby  dwie zasady konstytucyjne: (1) władzy narodu (suwerena czy wyborców) nad władzą sądowniczą, (2) odrębności i niezależności władzy sądowniczej od władzy wykonawczej i władzy ustawodawczej, oraz zasadę kompetencyjną: (3) członkami KRS powinni zostać osoby cechujące się wysoką wiedzą w zakresie prawa.

4.      Proponowany model wyboru członków KRS    

Konstytucja RP nie określa trybu (modelu) wyboru członków KRS. Konstytucja określa w sposób jednoznaczny jedynie liczebność członków KRS. Zgodnie z art. 187 Konstytucji, członkami KRS mają być: I Prezes Sądu Najwyższego,  Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawiciel Prezydenta RP oraz Minister Sprawiedliwości, a także czterech posłów i dwóch senatorów – i w końcu 15 sędziów.

Większość członków KRS (15 sędziów wybieranych przez korporację sędziowską) jest dotychczas wybierana z pogwałceniem Konstytucji (zasady sprawowania władzy przez naród  nad władzą sądowniczą oraz równości wobec prawa obywateli (sędziowie posiadają fakultatywne prawo wyboru władzy sądowniczej).

Nowa ustawa o KRS mogłaby, korzystając z anglosaskiego paradygmatu kultury prawniczej, ustanowić model wyboru 15 członków KRS w wyborach powszechnych. Oto założenia tego modelu:

(1) 15 członków KRS jest wybieranych w wyborach powszechnych (tak, jak posłowie i senatorowie);

(2) Wyborcy wybierają członków KRS z czterech list: (a) ogólnopolska lista sędziów Sądu Najwyższego, (b) ogólnopolska  lista sędziów Sądów Wojskowych, (c) okręgowa lista sędziów sądów administracyjnych, (d) okręgowa lista sędziów sądów powszechnych.

(3) Ustanawia się sześć okręgów wyborczych w wyborach powszechnych na członków KRS dla list sędziów sądów administracyjnych oraz list sądów powszechnych; okręgi wyborcze dla obu list pokrywają się. Państwowa Komisja Wyborcza ustala okręgi wyborcze w wyborach powszechnych na członków KRS. W każdym okręgu wyborczym musi znaleźć się organ posiadający uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora nauk prawnych.

(4) Kandydat w wyborach powszechnych na członka KRS musi zebrać 500 podpisów poparcia pośród sędziów, adwokatów oraz prokuratorów z dowolnego okręgu wyborczego.

(5) Wybory powszechne na członków KRS odbywają się w  terminie co najmniej 3 miesiące przed wyborami parlamentarnymi, wyborami samorządowymi oraz wyborami do Parlamentu Europejskiego  oraz co najmniej 3 miesiące po wyborach parlamentarnych, wyborach samorządowych i wyborach do Parlamentu Europejskiego.

(6) Kandydaci na członków KRS podczas kampanii wyborczej nie mogą zabiegać o poparcie od partii politycznych oraz stowarzyszeń politycznych, oficerów formacji Wojska Polskiego, a także od związków wyznaniowych.

(7) Partie polityczne, przedstawiciele władzy ustawodawczej oraz władzy wykonawczej oraz oficerowie Wojska Polskiego, a także przedstawiciele związków wyznaniowych nie mogą udzielać poparcia kandydatom na członków KRS w wyborach powszechnych podczas kampanii wyborczej pod groźbą sankcji finansowych lub utraty immunitetu lub utraty stanowiska pełnionego w zakresie sprawowania  władzy wykonawczej lub w zakresie sprawowania funkcji wojskowych.

(8) Zakazane jest prowadzenie kampanii wyborczej, w jakiejkolwiek formie, w wyborach powszechnych na członków KRS w miejscach kultu religijnego.

(9) Kampanie wyborcze kandydatów na członków KRS w wyborach powszechnych są finansowane z funduszy zebranych przez komitety wyborcze kandydatów. Osoby prawne, w szczególności: partie polityczne, stowarzyszenia polityczne oraz związki wyznaniowe nie mogą finansować kampanii wyborczych kandydatów na członków KRS w wyborach powszechnych.

(10)  Wybory są ważne niezależnie od frekwencji wyborczej.

(11) Kadencja członków KRS wybranych w wyborach powszechnych trwa 6 lat.

(12) Dwóch kandydatów z ogólnopolskiej listy sędziów Sądu Najwyższego, którzy w wyborach otrzymają największą liczbę głosów, zostaje członkami KRS. Jeden kandydat z  ogólnopolskiej listy sędziów Sądów Wojskowych, którzy w wyborach otrzyma największą liczbę głosów, zostaje członkami KRS. Jeden kandydat z każdej okręgowej listy sędziów sądów administracyjnych, który w wyborach otrzyma największą liczbę głosów, zostaje członkiem KRS. Jeden kandydat z każdej okręgowej listy sędziów sądów powszechnych, który w wyborach otrzyma największą liczbę głosów, zostaje członkiem KRS.

5. Kompetencja inicjatywy ustawodawczej projektowanej KRS

Skoro KRS byłaby organem władzy sądowniczej, którego większość członków jest wyłaniana w wyborach powszechnych, należałoby mu przypisać kompetencję w postaci prawa do inicjatywy ustawodawczej. W ten sposób KRS stanowiłaby pod względem kompetencji prawotwórczej równoprawny organ władzy sądowniczej z urzędem Prezydenta RP. Dotychczasowe kompetencje KRS ograniczają ten organ jedynie do funkcji opiniodawczych i  funkcji wyboru kandydatów na sędziów. Projektowana ustawa powinna więc określić tryb procedowania KRS w odniesieniu do inicjatywy ustawodawczej. Ustawa powinna respektować dwa następujące założenia:

(13) KRS podejmuje inicjatywę ustawodawczą zwykłą większością głosów na posiedzeniu, w którym uczestniczy co najmniej dwie trzecie członków KRS.

(14) Posiedzenia  KRS odbywają się co najmniej raz w miesiącu. Kieruje nimi przewodniczący KRS oraz Prezydium KRS. Przewodniczący  i członkowie Prezydium KRS są wybierani większością głosów przez wyborcze zebranie KRS  spośród wybranych w wyborach powszechnych członków KRS. Zebranie wyborcze KRS odbywa się każdorazowo po zmianie składu KRS w terminie miesiąca po dokonaniu się każdorazowej zmiany składu KRS.

6.  Zasada równowagi władzy sądowniczej, ustawodawczej i wykonawczej

Zaproponowane założenia, w świetle których nowa ustawa o KRS mogłaby zostać zaprojektowana, respektują zasadę równowagi władzy sądowniczej, władzy wykonawczej oraz władzy ustawodawczej. Dotychczasowa ustawa łamię tę zasadę równowagi, ograniczając kompetencje obywateli w wyborze członków KRS i dyskryminując obywateli poprzez nadanie fakultatywnych praw politycznych grupie zawodowej sędziów.

Obecna propozycja nadal utrzymuje prawo sędziów do nominowania kandydatów na członków KRS, rozszerzając je na całe środowisko prawnicze obejmujące również adwokatów oraz prokuratorów.

Nadto, prezentowana propozycja wzmacnia kompetencje prawotwórcze KRS, nadając temu organowi – jako ustanawianemu w swej większości  w wyniku wyborów powszechnych - prawo do inicjatywy ustawodawczej. Tym samym KRS mogłoby występować jako organ wpływający na prace władzy ustawodawczej (Sejm i Senat). Obecna ustawa nie dopuszcza takiego wpływu.

KRS w obecnym kształcie jedynie wpływa na władzę wykonawczą (Prezydenta RP) poprzez składanie wniosków Prezydentowi RP o powołanie sędziów w Sądzie Najwyższym, sądach powszechnych, sadach administracyjnych oraz sadach wojskowych, nie posiadając mandatu narodu (suwerena). Proponowana zmiana ustawy KRS de facto legalizuje ten mandat – poprzez ustanowienie wyborów powszechnych 15 członków KRS - do ustanawiania przez KRS składu personalnego władzy sądowniczej w Polsce.

Zmiany w ustawie o KRS, które zostały zawetowane przez prezydenta Dudę i wywołały społeczne protesty, burzyły równowagę pomiędzy władzą sądowniczą, władzą ustawodawczą i władzą wykonawczą. Zgodnie z nimi, KRS miałaby zostać poddana całkowitej kontroli (co do składu) partiom politycznym Parlamentu i Ministrowi Sprawiedliwości.

7. Dydaktyczno-obywatelskie konsekwencje projektowanej ustawy o KRS

Ustanawiając powszechne wybory do KRS, uruchomione zostaną procesy edukacyjne w społeczeństwie w zakresie kultury prawnej. Publiczne dyskusje prawnicze podczas kampanii wyborczej w wyborach do KRS będą stanowiły lekcje „wiedzy obywatelskiej” dla społeczeństwa w zakresie funkcjonowania prawa i demokratycznego państwa. Takie procesy przyczynią się do zwiększenia społecznego stopnia zaufania wobec władzy oraz podniosą wskaźnik wzajemnej ufności wśród obywateli.

Choroba polskiego społeczeństwa jest bierność wyborcza obywateli. Niskie frekwencje wyborcze w wyborach parlamentarnych stanowią niebezpieczny czynnik uruchamiający mechanizm zagarnięcia władzy przez mniejszość społeczną. Uniknięcie sytuacji, w której 15% obywateli wybiera, większość parlamentarną, wymaga podniesienia poziomu aktywności politycznej obywateli podczas wyborów parlamentarnych. To zaś jest determinowane, miedzy innymi, przez wiedze powszechna obywateli w zakresie funkcjonowania państwa i prawa. Uchwalenie ustawy o KRS według zaproponowanych założeń przyczyniłoby się do zmniejszenia w naszym kraju wszechogarniającego analfabetyzmu prawniczego.

*****

Autor projektu

Wojciech Krysztofiak pracuje w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Szczecińskiego. Jest autorem publikacji naukowych w takich renomowanych czasopismach naukowych, jak: Synthese, History and Philosophy of Logic, Semiotica, Foundations of Science, Husserl Studies, Axiomathes, Filozofia Nauki. Opublikował dwie książki: Problem opozycji realizmu i idealizmu epistemologicznego oraz Gramatyka dyskursu filozoficznego. Jego prace są cytowane i komentowane zarówno w krajowych jak i zagranicznych ośrodkach akademickich (w USA, Chinach, Indiach, Niemczech, Holandii, Portugalii, Brazylii i Peru). Autor został dwukrotnie nagrodzony grantem Narodowego Centrum Nauki (2012 roku i 2017 roku). Na początku lat 90-tych odbył stypendium naukowe na University of Oslo na zaproszenie prezydenta Norweskiej Akademii Nauk, prof. Dagfinna Follesdala (logika-filozofa afiliowanego przy Stanford University oraz University of Oslo).

  

List Profesorów

LIST  PROFESORÓW

DO WSZYSTKICH, KTÓRYCH TO DOTYCZY, CZYLI DO WSZYSTKICH

My, niżej podpisani, wyrażamy zaniepokojenie praktykami ograniczania wolności słowa, sumienia i przekonań, a także manifestowania własnych stylów życia, zgodnych z obowiązującym prawem. Uważamy, że jest to sprawa nas wszystkich, ale szczególny obowiązek ochrony pluralizmu światopoglądowego spoczywa na Prezydencie RP jako głowie państwa, parlamentarzystach – twórcach prawa, rządzie – organie administrującym sferą publiczną i wymiarze sprawiedliwości – organie stosującym prawo.

Pragniemy zwrócić uwagę na liczne przykłady instrumentalnego traktowania prawa w naszym kraju, gdy dochodzi do sądzenia osób wyrażających dezaprobatę wobec faworyzowania katolickiej wizji życia społecznego i doświadczanego świata w instytucjach państwowych, a także wobec przywilejów, jakimi Kościół katolicki cieszy się w Polsce. W demokratycznym państwie, budowanym zgodnie z wolnościową tradycją kultury europejskiej, każda jednostka ma prawo do wyrażania protestu wobec zjawisk, których doświadczanie godzi w jej dobrostan. Niedawny wyrok w sprawie znanej piosenkarki, skazujący ją za rzekomą obrazę uczuć religijnych, jest sygnałem ostrzegawczym, którego nie można lekceważyć. Piszemy o rzekomej obrazie całkowicie świadomie, ponieważ naszym zdaniem sąd dopuścił się niczym nie uzasadnionej, rozszerzającej wykładni stosownego przepisu kodeksu karnego. Nie jest nam znany żaden dokument uznający Biblię za przedmiot kultu w religii katolickiej. W tej sytuacji uznanie, że ktoś został pokrzywdzony słowami skazanej osoby, w rozumieniu obowiązującego prawa karnego trzeba uznać za całkowity absurd.

W świetle wielu faktów z ostatnich lat przepisy prawne umożliwiające wszczynanie karnych spraw sądowych o obrazę uczuć religijnych okazują się niebezpiecznym narzędziem, za pomocą którego sędziowie mogą zwalczać przeciwników dominującego wyznania. Nie wnikamy w ich motywacje, ponieważ jakiekolwiek by one  były, muszą zostać zakwestionowane, o ile wykraczają poza obowiązujący porządek prawny i jego racjonalną interpretację. Najwyższy czas, aby prawo polskie i praktyka instytucji publicznych zaczęły odpowiadać polskiej ustawie zasadniczej, nakazującej państwu jednakie poszanowanie dla każdej z religii i dla ateizmu. W wolnym społeczeństwie, a za takie przecież chcemy uchodzić, każdy ma prawo wyznawać swoją wiarę lub światopogląd areligijny i każdy ma prawo uważać inne przekonania religijne lub światopoglądowe za fałszywe czy irracjonalne. Państwo nie powinno się do tego mieszać. Bierzmy przykład ze sławnego stwierdzenia jednego z wybitnych polskich królów, że nie jest władcą sumień swoich obywateli.


Prof. Jan Woleński (Uniwersytet Jagielloński)

Prof. Jan Hartman (Uniwersytet  Jagielloński)

Prof. Wojciech Krysztofiak  (Uniwersytet Szczeciński)

W geście solidarności, Sanal Edamaruku